Wędrownictwo

Wędrownicy − grupa metodyczna w organizacjach harcerskich, skupiająca młodzież ponadgimnazjalną i starszą. Symbolem wyróżniającym spośród innych grup jestNaramiennik_wedrowniczy.svg_ naramiennik wędrowniczy.

W ZHP granice wiekowe tej grupy ustalone są na 16-21 lat. Naramiennik jest przyznawany w obrzędowy sposób po odbyciu próby wędrowniczej. Dewiza Wędrownicza brzmi: Wyjdź w Świat, zobacz, pomyśl, pomóż – czyli Działaj! Wędrowników obowiązuje Kodeks Wędrowniczy. Podstawową jednostką organizacyjną dla wędrowników jest drużyna wędrownicza. Członkowie tej grupy to wędrownicy i wędrowniczki.

Harcerze wkraczający w wiek wędrowniczy mają możliwość zdobywania następujących stopni harcerskich:

  • Harcerz Orli − Harcerka Orla,
  • Harcerz Rzeczypospolitej − Harcerka Rzeczypospolitej,

oznaczane gwiazdkami na naramiennikach.

 

Kodeks wędrowniczy – obok przyrzeczenia i prawa harcerskiego podstawowe zasady etyczne, moralne i honorowe, którymi mają się kierować wędrownicy w Związku Harcerstwa Polskiego, czyli najstarsza grupa metodyczna w ZHP. Wędrownicy w ZHP to młodzież w wieku 16-21 lat (w wieku 16-25 przed 1 września 2015).

Kodeks Wędrowniczy nie jest “kodeksem” w ścisłym znaczeniu tego słowa, gdyż powszechnie za kodeks uważa się spisany zbiór przepisów prawa, które w swej treści określają między innymi jakąś sankcję – karę za nieprzestrzeganie przepisu. Tymczasem Kodeks Wędrowniczy są to co najwyżej zalecenia i nie posiada żadnych sankcji. Brak kar za nieprzestrzeganie Kodeksu Wędrowniczego jest zgodny z pozytywną cechą metody harcerskiej.

Kodeks wędrowniczy jest zrozumiałym i prostym zbiorem zasad życiowych, jakimi kierują się wędrownicy.

Obecna wersja Kodeksu Wędrowniczego została ogłoszona w Uchwale nr 83/XXXVI Rady Naczelnej ZHP z dnia 5 października 2013 r. w sprawie systemu metodycznego ZHP.

 

Być wędrownikiem to niemała sztuka, a dostępna tylko dla tych, którzy posiadają prawdziwie harcerską postawę. Wędrownikowi nie wystarcza znajomość miejsca zamieszkania, wędrownika ciekawi świat, wędrownik, patrząc w swą przyszłość, pragnie odnaleźć własną ścieżkę.

Wędrowanie to znacznie więcej niż przemierzanie kilometrów czy wytrwałość fizyczna. To sztuka wchłaniania życia, które nas otacza, to oczy i uszy otwarte, to tajemnica współodczuwania przyrody

i człowieka. Wędrówką nie będzie przyspieszony tupot nóg, nadmiar krzykliwego humoru, lecz właśnie cisza wśród ciszy lasu, skupienie wobec wschodów czy zachodów słońca. To wyczucie wędrownik łatwo odszuka w sobie.

WĘDROWNIK – jest zawsze gotów nieść pomoc.

WĘDROWNIK – bardziej niż jakikolwiek inny harcerz jest przyjacielem całego świata. Wędrownika ciągnie siła nieprzeparta w dal na coraz to nowe, nieznane szlaki, nie pozwala zastygnąć mu

w wygodnym, osiadłym życiu, toczącym się zbyt wolno.

WĘDROWNIK – spostrzega urok życia wszędzie, gdziekolwiek się znajdzie, gdyż odkrywa to, czego inni w pozornej monotonii codziennych dni dopatrzyć się nie umieją. Wędrownik zna radość trudnych zwycięstw, urok przyrody, piękno zdobywania samotnie nie wydeptanych ścieżek.

WĘDROWNIK – stale uprawia wędrówki, wędruje w zimie, w lecie, na wsi, w mieście, tropi miejsca, gdzie może być pożyteczny. Drogę jego wędrówki wyznaczają wartości zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim.

 

Opracował ćw. Filip Kobus